استفاده از نخهای پیوسته با ویژگیهای منحصر به فرد در فرایندهای شکل دهی کامپوزیتها مانند رشته پیچی و پولتروژن روز به روز در حال افزایش است. در این پژوهش، از نخ شیشه به علت داشتن مدول و استحکام کششی زیاد به عنوان تقویت کننده مرکزی و از نخ پلی استر سیر شده با ساختارهای مختلف به دلیل داشتن ازدیاد طول و چقرمگی زیاد به عنوان پوسته روی نخ شیشه، به شکل نخ مغزه - تاب، استفاده شد. نخهای هیبریدی تهیه شده به شکل پارچه های تک جهتی در سه لایه با رزین پلی استر سیر نشده آغشته و از سیستم پخت سرد برای ساخت قطعات کامپوزیتی استفاده شد. اثر میزان پوشش دهی و همچنین اثر ساختار نخ پلی استر بر خواص فیزیکی و مکانیکی کامپوزیتهای تهیه شده مورد مطالعه قرار گرفت. با انجام آزمونهای مختلف، خواص فیزیکی و مکانیکی قطعات در دو جهت موازی و عمود بر الیاف معین شد. نتایج بدست آمده و بررسیهای میکروسکوپی نشان می دهند که کامپوزیتهای هیبریدی تقویت شده با نخ شیشه پوشش یافته با نخ پلی استر ریسیده در مقایسه با کامپوزیتهای دیگر از خواص مکانیکی، جذب انرژی در اثر کشش و استحکام ضربه ای بمراتب بهتری برخوردارند و کامپوزیتهای هیبریدی که از نخهای پوششی با 400 تاب در متر ساخته شده اند، خواص مکانیکی بهتری نسبت به سایر نخهای پوششی دارند. در نتیجه وجود تاب، نوع ساختار و جنس نخهای پوششی می تواند بر تغییر نحوه شکست نمونه های کامپوزیتی از حالت مخرب به حالت کنترل شده موثر باشد.

استفاده از مخلوط چند آغازگر از روش های معمول در فرایند پخت گرمایی رزین های پلی استر سیر نشده است. شناخت اثر آغازگر های مختلف بر رفتار پخت رزین برای تولید کامپوزیتی کارآمد ضروری است. در این مطالعه، اثر مخلوط دو آغازگر بنزوییل پروکسید (BPO) و-tert بوتیل پربنزوات  (TBPB)که به ترتیب آغازگر های قابل تجزیه در دمای متوسط و دمای بالا هستند، در پخت گرمایی رزین پلی استر سیر نشده بررسی شده است. رفتار پخت با استفاده از آزمون های SPI و گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC) مطالعه شد. نتایج آزمون SPI نشان می دهد، درسامانه پخت شامل مخلوط TBPB/BPO استفاده از مقدار بیشتر TBPB، زمان ژل طولانی تر و حداکثر دمای گرمازایی کمتری می دهد و باعث کاهش مقدار گرمای آزاد شده می شود. در تولید محصول کامپوزیتی کارآمد باید از افزایش بیش از حد دما جلوگیری کرد، زیرا افزایش بیش از حد دما سبب صدمه به محصول نهایی مانند ترک خوردگی یا تاول زدگی می شود. نتایج بیانگر آن است که با استفاده از مخلوط آغازگر ها می توان به این مهم دست یافت. نتایج DSC در سامانه دوجزیی شامل مخلوط  BPO/TBPBنشان می دهد، تلفیق این دو پروکسید با مقدار بیشتر TBPB شرایط مطلوب برای پخت مناسب را فراهم می کند.

ترکیبات کاهنده جمع شدگی به ویژه انواع گرما نرم آنها به آمیخته های رزین پلی استر سیر نشده افزوده می شوند تا مانع از کاهش حجم رزین پس از پخت شوند. در این پژوهش، اثر دو نوع پلی وینیل استات با وزنهای مولکولی متفاوت (100×103 و g/mol 103×290) روی مقدار جمع شدگی و سرعت تغییر حجم در طول واکنش پخت محیطی رزین پلی استر سیر نشده به روش اندازه گیری جمع شدگی و همچنین سینتیک واکنش پخت با استفاده از منحنیهای دما – زمان بررسی شد. شکل شناسی نمونه های پخت شده با پلی وینیل استات با وزنهای مولکولی مختلف به عنوان افزودنی کاهنده جمع شدگی نشان می دهد که تشکیل ساختار دو فازی به هم پیوسته شاخه ای به کنترل جمع شدگی مطلوب تری می انجامد. بررسی نتایج جمع شدگی حجمی رزین پلی استر سیر نشده هنگام استفاده از پلی وینیل استات نشان می دهد که با افزایش وزن مولکولی پلی وینیل استات، زمان شروع جمع شدگی رزین پلی استر سیر نشده افزایش و مقدار جمع شدگی نهایی آن کاهش می یابد.

پلی استرهای اشباع نشده شامل انواع ارتو، ایزو، بیس فنولی و وینیل استر بوده که به شکل ماتریس و پوشش پرمصرف ترین رزین های پلیمری گرماسخت هستند و حدود سه چهارم کل رزین های گرماسخت مصرفی در صنعت را تشکیل می دهند. از برتری های عمده رزین های پلی استر اشباع نشده می توان به قیمت کم، گران روی کم، خواص مکانیکی و مقاومت شیمیایی خوب، سبکی، جذب رطوبت کم، پخت بدون تشکیل محصول فرار و قابلیت فراورش ساده با روش های فراوری متداول، اشاره کرد. پلی استرهای اشباع نشده در گستره ای از کاربردهای صنعتی مهم شامل کامپوزیت ها، پوشش ها، درزگیرها و نیز در خطوط لوله، مخزن های ذخیره مواد شیمیایی و سوخت و قطعات کارآمد برای صنایع ساختمان، الکتریکی و حمل ونقل زمینی و دریایی استفاده شده اند. اما جمع شدگی زیاد پس از پخت، پایداری ضعیف در برابر آتش و آلودگی زیست محیطی ناشی از فراریت استیرن، کاربرد آن ها را در بعضی زمینه ها محدود می کند. در دهه های گذشته، استفاده از نانوپرکننده در پلیمرها برای تشکیل نانوکامپوزیت های پلیمری به دلیل قابلیت ترکیب کردن برتری های نانوپرکننده ها و پلیمرها، توجه پژوهشگران را جلب کرده است. از این رو، توسعه نانوکامپوزیت های رزین های پلی استر اشباع نشده این رزین ها را برای کاربردهای فعلی و نوظهوری مطلوب می سازد که نیازمند استحکام ویژه زیاد، حفاظت الکترومغناطیسی و بهبود پایداری گرمایی هستند. اما، چالش اصلی در تهیه نانوکامپوزیت ها دستیابی به پراکنش همگن نانوپرکننده درون ماتریس پلیمر بوده که کلید اصلی دستیابی به خواص دلخواه است. بنابراین، هدف مطالعه حاضر ارزیابی پژوهش های انجام شده در زمینه تهیه نانوکامپوزیت های رزین پلی استر اشباع نشده و بررسی خواص آن ها و در نهایت بیان محدودیت ها در ساخت این نانوکامپوزیت هاست. بدین منظور، ابتدا انواع نانوپرکننده های استفاده شده در این سامانه ها دسته بندی شده و روش های اختلاط نانوپرکننده ها با رزین های پلی استر اشباع نشده معرفی می شوند. سپس، با توجه به پژوهش های انجام شده در این زمینه اثر افزودن نانوپرکننده ها بر خواص این نانوکامپوزیت ها مرور می شوند.

در این پژوهش، امکان برقراری ارتباط قانونمند بین ویژگی های سطحی اجزا و چگونگی پراکنش فاز متفرق با خواص مکانیکی یک لایه پوشش پر شده بررسی شده است. مشخصه های سطحی پلیمر و ذره پر کننده، چسبندگی آنها و نحوه پراکنش فاز متفرق به ترتیب با روشهای متداول شامل شناسایی سطح به کمک زاویه تماس، آزمون چسبندگی قرص فشرده ذرات به  زمینه و میکروسکوپ الکترون پویشی سطح شکست تعیین شده است. نتایج حاصل نشان می دهد که با پخت رزین پلی استر بر سطح ذره Tio2، تمایل ترمودینامیکی آن دو کاهش می یابد (افزایش زاویه تماس). در ضمن، انرژی چسبندگی جداسازی رزین پلی استر پخت شده از سطح تیتانیم دیوکسید حدود 6.7 KJ.m2 است. همچنین، با افزایش مساحت فصل مشترک ذره پر کننده - زمینه به وسیله بهبود پراکنش (اختلاط موثر)، مقاومت در برابر ضربه و سایش پوشش پر شده افزایش می یابد و رابطه مشخصه این دو از قانون توانی W~I-1 پیروی میکند.

رزین های پلی استر غیراشباع به عنوان مواد اولیه در ساخت شناورهای فایبرگلاس به کار می روند. این رزین ها به صورت پلیمرهای خطی غیراشباع هستند که طی واکنش رادیکالی -  افزایش به صورت پلیمرهای شبکه ای در می آیند. رزین های یاد شده به پنج روش سنتز می شوند. دو روش به صورت مداوم هستند که طی آن مواد اولیه با میزان خاصی وارد سیستم شده و رزین تولید شده به طور همزمان پس از طی فرآیند تولید، از طرف دیگر سیستم خارج می شوند. سه روش دیگر به نام های فیوژن، حلال و اپوکسید به صورت مرحله ای هستند به این ترتیب که مواد اولیه به طور یکجا وارد سیستم شده و پس از طی فرآیند تولید، رزین تولیدی به طور یکجا از سیستم خارج می شوند. در آزمایشگاه با دو روش فیوژن و حلال، رزین های فوق تولید گردید و در نهایت روش فیوژن به دلیل اقتصادی بودن به عنوان روش مناسب انتخاب شد. پس از طراحی و ساخت دستگاه نیمه صنعتی رزین پلی استر غیراشباع به ظرفیت 220 کیلوگرم، به روش فیوژن اقدام به رزین شد و در نهایت کیفیت رزین های تولید شده با رزین های چند شرکت مقایسه گردید.

در این نوشتار با استفاده از رزین پلی استر ترکیب جدیدی برای کاهش هزینه ی ساخت بتن پلیمری ارائه شده است. مقایسه ی خواص مکانیکی بتن ارائه شده با بتن های پلیمری اپوکسی نشان می دهد که علی رغم کاهش قابل توجه هزینه های تولید، ترکیب جدید دارای خواص مکانیکی مطلوبی است. برای مطالعه ی تاثیر اجزای سازنده بر خواص مکانیکی ترکیب نهایی، رفتار مکانیکی بتن پلیمری ارائه شده در فشار و خمش، مطالعه و با رفتار مکانیکی رزین پلی استر خالص مقایسه شد. نتایج آزمایشگاهی نشان گر افزایش پیوسته ی خواص استحکامی رزین پلی استر )افزایش 41 درصدی استحکام کششی( و بتن پلیمری) )افزایش 27 درصدی استحکام فشاری(، با افزایش نرخ بارگذاری از 0.1 تا 90 میلی متر بر ثانیه است. با توجه به رفتار وابسته به نرخ کرنش رزین پلی استر به عنوان یکی از اجزای اصلی سازنده ی بتن پلیمری، حساسیت به نرخ کرنش بتن قابل توجیه است. اگرچه میزان وابستگی به نرخ کرنش بتن پلیمری کم تر است.

افزودنی های متداول در تثبیت خاک های مسئله دار، سیمان، آهک و غیره می باشند که عمدتاً پرهزینه و دارای مضررات زیست محیطی هستند. از جمله راهکارهای جدید جایگزین کردن آنها با افزودنی های جدید مانند پلیمرها می باشد. در این تحقیق، اثر رزین پلیمری پلی استر بر ویژگی های فیزیکی و مکانیکی خاک ریزدانه بنتونیت با خمیری بالا با انجام آزمایش های حدود اتربرگ و  تک محوری فشاری بررسی شد. نتایج نشان می دهند که افزودن مقادیر مختلف رزین پلیمری پلی استر موجب کاهش حد روانی، افزایش حد خمیری و به تبع آن کاهش دامنه خمیری خاک بنتونیت می گردد. همچنین این افزودنی مقاومت تک محوری خاک را چند برابر بهبود بخشیده و سبب کاهش تغییرشکل پذیری آن شده است. زیاد شدن مدت زمان عمل آوری سبب بهبود هرچه بیشتر این ویژگی ها نیز می شود. تحلیل تصاویر میکروسکوپ الکترونی، آنالیز XRD  و طیف سنجی FT-IR حاکی از آن است که این ماده در بین لایه های ساختار خاک نفوذ کرده و با ایجاد برهم کنش مؤثر باعث نزدیک شدن و چسبیدن لایه ها به یکدیگر شده و با جذب آب کمتر موجب بهبود ویژگی های خمیری و مقاومتی خاک شده است.

مقدمه: پلاستینیشن یک روش عالی برای کمک به نگهداری بافت های زیستی به صورت خشک، بی بو و بادوام می باشد. در این روش، آب و چربی از بافت خارج و پلی استر قابل پردازش جایگزین می شود. مقاطع پلاستینه مغز انسان که پیشتر تهیه شده بود شکننده و سنگین بود (روش استاندارد). هدف از این مطالعه، تهیه مقاطع پلاستینه انعطاف پذیر و سبک از مغز انسان بود.روش ها: ابتدا دو مغز سالم انسان تهیه و در فرمالین 10 درصد برای سه ماه ثابت سازی شد. نمونه ها به مقاطع 3 میلی متری برش داده و با استون 25- درجه سانتی گراد به مدت 4 هفته آبگیری شد. سپس مقاطع با پلی استر انعطاف پذیر p87 در اتاقک خلا اشباع شدند. سرانجام هر مقطع در یک اتاقک مسطح که از دو صفحه شیشه ای تشکیل شده بود، توسط پلی استر p87 قالب گیری شد. شفافیت، وزن، انعطاف پذیری، حباب و شکستگی های واضح (Gross) در مقاطع تهیه شده با نمونه استاندارد مقایسه گردید. شفافیت، توسط دستگاه فتومتر اندازه گیری و وزن توسط ترازوی دیجیتال بررسی شد. حباب و شکستگی های واضح به وسیله مشاهده مستقیم و انعطاف پذیری بر اساس میزان خمش بررسی شد. از صفر تا 45، از 45 تا90، از 90 تا 135 و از 135 تا 180 درجه خمش با اعداد 1، 2، 3 و 4 مقیاس شدند.یافته ها: میانگین نور عبوری مقاطع پلاستینه 85 درصد و در روش استاندارد 90 درصد بود. وزن مقاطع پلاستینه بین 400-200 گرم و در نمونه استاندارد 800-600 گرم بود. حباب و شکستگی های واضحی در نمونه استاندارد دیده شد در حالی که هیچ حباب و شکستگی های واضحی در مقاطع پلاستینه دیده نشد. میانگین انعطاف پذیری مقاطع پلاستینه 3 و در نمونه استاندارد 1 بود.نتیجه گیری: مقاطع قابل انعطاف پلاستینه مغز در مقایسه با نمونه استاندارد سبک و انعطاف پذیرتر می باشد.

فرضیه رزین پلی استر غیراشباع کاربردهای فراوانی در صنعت کامپوزیت دارد. در قطعه های ضخیم ساخته شده با این رزین، گرمای زیادی در زمانی کوتاه حین پخت آزاد می شود، از طرفی ضریب انتقال گرمای کم این رزین سبب افزایش دما در مرکز قطعه ها به بیش از 200 درجه سلسیوس می شود. اختلاف دمای زیاد میان مرکز و دیواره های نمونه موجب ایجاد تنش های داخلی در نمونه های ضخیم می شود، بنابراین افزودن ذرات با رسانندگی گرمایی زیاد می تواند در برطرف کردن این نقص کمک شایانی کند. بنابراین، در پژوهش حاضر از ذرات گرافن اکسید برای بهبود خواص رزین پلی استر غیر اشباع استفاده شده است. روش ها در این مطالعه، از گرافن اکسید و گرافن اکسید اصلاح شده برای بهبود رسانندگی گرمایی و خواص دینامیکی رزین پلی استر غیراشباع استفاده شد. اثر افزودن ذرات گرافن اکسید و گرافن اکسید اصلاح شده در مقدارهای 0. 05 و 0. 3% وزنیبر رسانندگی گرمایی و خواص دینامیکی رزین پلی استر غیراشباع با دستگاه اندازه گیری رسانندگی گرمایی جامدات و آزمون DMA مطالعه شد. یافته ها نتایج نشان داد، اصلاح کننده سیلانی می تواند سبب ایجاد پیوندهای کووالانسی قوی میان ذرات و رزین شود و تغییر در ضریب رسانندگی گرمایی و خواص دینامیکی شود. افزودن% 0. 05 وزنی گرافن اکسید به رزین موجب افزایش %10 درصد مدول ذخیره در ناحیه شیشه ای شد. در صورتی که افزودن همین مقدار گرافن اکسید اصلاح شده، مدول ذخیره را %36 افزایش داد. اصلاح کننده سیلانی موجب پراکنش بهتر ذرات گرافن اکسید در رزین می شود و این موضوع سبب ایجاد برهم کنش های قوی تر میان ذرات و شبکه رزین شده که به طور شایان توجهی مدول ذخیره رزین را افزایش می دهد. پراکنش بهتر ذره در رزین می تواند مقاومت گرمایی سطحی ذرات را افزایش دهد. بنابراین، رسانندگی گرمایی در مقایسه با رسانندگی گرمایی گرافن اکسید اصلاح نشده کاهش می یابد.